huzur
gecenin aydınlık yüzü bakıyor pencereden
son ışık kaynağıda tüketti kendini
beni çepeçevre saran bu kokuya yenik düşen ben
ardımda bırakıyorum tüm herşeyi
yüreğimi
beynimi
ellerimi
dilimi ve kelimelerimi
koşuyorum, çırılçıplak ruhum
koşuyorum, varlığımın hayranı, o oluşuma
ruhuna adanmış bir ibadetim bu benim
ne kadar sen dolarsam
o kadar kendimim
biriktirdiğim sensiz zamanlardaki sen taneleri
saklı duruyor her yalnız gecenin cepkeninde..
şimdi bir bir dilek kuyularına gönderiyorum
biriktirdiğim yalnızlık çilesini
senin kokunun huzuruna durdum
sana sevgili
bunca acı ve sevda
tek sana çekildi
tek senin uğruna
huzurluyum belki de
uzun zamandır ilk defa
bu gece ruhum
şehrin semalarında
23.03.2009 / 02:14