loş
sen
içimdeki çocuğu benden çalarken
ve ağlarken ardımdan elma şekerlerim
sekseklerim silinirken…
geçer dedin
geçiyor.
büyük insansın sen…
kimliği geçiyor insanın kendinden
büyümelerinde heycanı geçiyor
demir gibi yoruluyor huzurumuz
ruhumuzda aşkın alevi sönüyor.
psy…
tek yorum var
ruh dediğin,
bir nefestir bedende..
kimlikse,
kılıftır bedene..
geçer diyorsam inatla,
geçer elbette..
silinsin yerden tebeşir tozları
en umulmadık elma’dan çıksın kurtları
içindeki çocuğu kovalarken sen,
bırak sende kalsın:
zamanın sancıları,
hayatın heyecanı..
yada,
“hiç yaşamadım” var sayarsın…
hayat senin,
can senin bayım:
kader seni aldatmasın…