kulağından içeri giren bir ince nameydi;
adam irkildi:
bu tanınmadık bir dokunuştu;
gıdıklandı yüreği…
gülümsedi…

kadın ellerini ve dudaklarını sildi masa örtüsüne; jartiyerini çekti yukarı, üstünü toparladı… hesabı isteyip kalktı masadan…
adamın bedeniyse kuş kadar hafif…
bir balık kadar temizdi..
kulaklarından bir damla süzüldü; hemşirenin sildiği yerlerde gördü kendi eskiz resmini…
adisyonu yerken bir lokmada, salınarak kalktı yerinden:

ilerledi, geriledi, döndü, dolandı; tek’di artık kıblesi..
şükretti…

oksijeni günden güne azalan sularda,
artık her sabah ve akşamı bir yem uğruna,
tanrısına kavuşmak için bekliyor adam..
beyni ise,
bir hemşirenin yemek borusunda görüldü en son,
faili doygun bir cinayet gibi…