o adam…

küçüktüm daha;
ergenliğin tohumlarını gün yüzüne saçmaya yeni başlamıştım…
bir adam tanıdım;
adam olmaya başladığım yıllardı…
o en delikanlıydı; o en korkusuz, gözümün içine bakarken…
bir işi yaparken en özenlisi; bir musikiyi en güzel dile getirendi
belki sadece benim için…
ama benim içindi..

küçüktüm daha;
gözlerimi şehre yeni açıyordum:
göçebe taşınılmış mahallelerden çıkarak…
istiklal’in sokaklarını ilk keşfimdi,
bir bara oturup ilk bira içişim,
genelevlerin sokaklarını ilk görüşümdü,
herşeyi öğrenmek için gerekli olan tek adamdı!
herkesin tanımasına kısmet olmayacak kadardı…

küçüktüm daha;
elimi omzuna atarak yürüyebilecek kadar dosttu o adam!
ilk sigaramda da beni yerden yere vurabilecek kadar zalim padişah!
ve biliyor musunuz uçabiliyordu!!!
yoksa nasıl girerdi üçüncü kattaki evin balkonundan içeri ?

küçüktüm daha;
çekinmeden herşeyi sorabilecek kadar yabancı,
herşeyi anlatabilecek kadar yakın bir adam tanıdım…
en özel sırlarımızı saklardık birbirimizin…
en çok bizdik birbirimize destek…
bulaşık sırasını ben geçiştirirdim, o benim sıramı da alır yıkardı…
kimse onun kadar güzel arpa şehriye pilavı yapamazdı…
büyüdükçe büyüdüm onun elinde,
en çok o adam büyüttü beni hayat tecrübesiyle…

küçüktüm daha;
örnek almak için o kadar çok yanlışın arasında
ben o adamı seçtim…
o adam ki:
benim var oluş fermanım,
benim süpermen’im,
o adam ki, benim babam!

imza: oğlu’n vedat…

22.06.2009 / pazar
süperkahramanlar günü
14:23 – 02:44