Merak etme, kimse buraya kadar dönüp bakmayacak bunlara.
Ya da hayatına girecek hiç bir kadın,
Kendinden öncekilere yazdıklarınla ilgilenmeyecek.
Hepsi kendini oyunu kazanmış zannedecek.
Hepsi yazdıkların kendilerine sanıp sevinecek.
Belki onlara da diyeceksin; “Bunlar sadece şiir” diye,
Hiçbiri, ama hiçbiri inanmak istemeyecek.
Kim bilir daha kimlere aslında inanmadığın sözler söyleyeceksin,
Hepsi sanki ilkmiş gibi sevinecek.
Ama bunların hepsi yalan.
Bilmiyorum,
Belki de sadece bir oyunda yenildiğim için bu kadar mızmızlanmam,
Yalanlar söyleyip canını yakmaya çalışmam.
Biliyorum, boşa çaba hepsi.
Ama inan bana artık ben de susmak istiyorum.
[Aslında merak ediyorum.
ya da sadece kuru kuruya veda etmemek için soruyorum.
Neden artık şiirler yazmıyorsun?
Neden hayatındaki kadınlarının uykularına methiyeler düzmüyorsun?
(ki sanırım hepsine en az bir tane düzmüşsün öncesinde)
Neden özlemden bahsetmiyorsun?
Ya da kadınlarının dudaklarına farklı tatlar atfetmiyorsun?
Neden onları "ilahi bir aşkın huzmelerine" benzetmiyorsun artık?
Hayır, aslında soruların cevaplarıyla ilgilenmiyorum bile.]
Prensine aşık olduğunda denizkızı,
Onun yanına gelebilmek için sesinden vazgeçer.
Ki o sesidir, aslında prensini ona aşık eden.
Ama bunların da hiç bir önemi yok aslında.
Bu şehir hiç bir zaman atlantis olmadı.
Sense hiç bir zaman o prens.
Ama sanırım benim susmamın vakti geldi.
Çok konuştum, farkındayım.
Söylememem gereken çok şey söyledim.
Dedim ya, belki de sadece bir oyunda yenilmenin mızıkçılığı.
Sadece kendimi uzun bir yola hazırlamıştım ben.
Bu kadar kısa sürede sona varmak şaşırttı.
Ama artık uzatmıyorum.
Geldiğim yerlere, hayallerime ve sessizliğime geri dönüyorum artık.
Sadece bunu bil istedim.