Senin-i(çi)n yüzünden sabaha ölü uyandım yeniden doğmayı bekledim,olmadı uyuduğum o yerde ölmüşüm ben haberim olmamış.Daha rahme yeni düşmüştüm oysa..Göz bebeği(y)ndim (miydim) ? Olmalıydı(m) !!
Oysa azrailmiş teslim olduğum?Ben bil(e)medim.

Garipsemedim seni hiç;benimsedim ben seni,kokunu kokladım sen bakmadın ama ben seni kokladım durmadan..Ve gözlerini açmaya çalıştım bakamadın,açamadın o binlerce cevher bulduğum gözlerini..Öyle derin çekmişim ki kokunu içime,şimdi nefes alamıyorum kokundan..

Varsın,çirkin olsun bütün yazdıklarım yine sen güzel ol yine sen ol al gözlerimi kamaşsınlar seninle..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,senin neden hiç ağlamadığını
anladım..
Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş meğer,ben seni güldürmek istedim!! Bunu da ne zaman anladım? ”Sen gözyaşımı kahkaya çevirdiğinde”..
Biri sana git dediğinde ”kalmak istiyorum” demekmiş insanın ruhu olabilmek,ben senin ruhun olamadım almadın beni içine bıraksaydın istemiştim oysa..Ağzımdaki bu kekremsi tat gidene sen bitene kadar bende dokunamam bu herşeyden soyutla(n)dığım dünyaya..

Senin diğer adın aşk,bildin mi?Ben sana hiçbirşey demedim o yüzden mi gözlerimden akıp gittin damla damla..
Söylediklerin zekice ey adam!Ama açamıyorsun gözlerini geleceğe;izin de vermiyorsun bir dua gibi dokunayım günlerine gecelerine..
Senin adın benim adımmış aslında öyle kıvrak ki harfleri her an yeni viraj görüyorum önümde..
Benim kanıtımdır/şahidimdir dün gece döktüğüm yaşlar yine bir çamaşır suyu gibi yüzümü yakıp yakıp geçti..Dur!Aslında daha bitmedi,geçemedi,geçemedin..O kadar kolay sanmamıştın hiçbirşeyi zor olanı seçtim elim yandı dilim yandı..Ama bir kere yandı mı insan acıyı tattı mı dahası acıtmıyor..Aynı sen gibi yarı kapalı gözlerle yarı hisli devam ediyorum istediği kadar vursun ateş,artık ben yanmıyorum!
Sen hiç,bir zamanlar çok büyük laflar edip seni senden alanın,kendine yar dedirtenin,yapım ekleriyle sevgili olanın,gün gelip icraatsızlıktan;kalbin tarafından dar ağacına çıkarılmasına göz yumdun mu?
ben yumdum…ve ölüşünü izledim,ruhumu bedenimden ayırıp onun olduğu herşeyin gözlerini bir bir kapayarak…
Kapattım gözlerimi karşımdasın,ama sen bilmiyorsun.
Tarihin bile belini bükemediği en büyük antiseptik olan zaman,mikropları bir bir yokedip,yaraları iyileştirirken;beni de yorumsuz tepkisiz,duygusuz kalmakla cezalandırmış…Oysa ne çok şey var sana söylemek istenilen-ama dinlemezsin sen…