HAMDIM
Yaşadıkça derkedilecek bir hayat bu, ben görmedim hayatımın aksini su üstünde. Ben görmedim yaşadıklarımın bir benzerini dolaşan diller üstünde. Bir parmakizidir ki hayat; Doğdum bir acı kopardım validemden, doğdum bir sevinç kopardım vâlidimden… Olacak olanlar oldu, yaşanılanlar yaşandı ve bitti. Gözlerimi açtığım dünyayı, baktığım suretlerle tanıdım. Suretimi tanıttım seven ve sevmeyen gözlere… Sözlerimi büyüttüm içimde, sözlerin içinden mana çıkardım. Kafiye için safiyeyi feda edecek derecede kafiyeye ehemmiyet vermedim. Uyduklarım da oldu, uymadıklarım da kafiyesine. Bir can’dım, bin bedene iştirak oldum.

PİŞTİM
Uyandığım sabahların kimse bilmez kıymetini. Her günün ahbâr-ı gayb’ına tevessül ettim. Bin musubetle binbir geceye girdim, gençlik denilen girdabın halkalarından bir bir geçtim. Vardığım yer pisti, vardığım yer saray… Yaşadığım yer çöptü, yaşadığım yer cennet… Ne istedimse onu buldum, neyi sevdimse onun oldum… Bir canım vardı yer yüzünde emanet, bin bedenim oldu gün geceye devrildikçe…

Sevdalardan geçti yolum, aşk dedikleri oyunlardan oynadım. Küçüktüm, büyüklerin oynadıkları oyunları anlamak için, kendimi oyaladım… Yaşadım kefaletim olan hayatı, ödemek için değil! En azından kabul etmek için bu zor borcu tanrıya… Yaşadıkça yaşlandı her bir bedenim. Daha önce de söylemiştim, ben suçumu kabul ettim; Öldüğüm de oldu benim, öldürdüğüm de… Ama her seferinde ben, ve üşenmeden her zaman ki gibi; bezl-i can oldukça işte ben: cana canan olana her defasında, yenildikçe yenildim, belbele içinde kaldı gönüllere yedi verenim…

Şimdi vakittir,
Şimdi işte tam sırası,
Nerden geldiğimi bildim de nereye gidiyorum’u bilmektir vakit…
Teselliler, taziyeler ve hatta dehaletler anlamsız.

Şimdi vakittir.
Şimdi işte tam zamanı,
Ben bulduğum bir can’a kıydım her bir bedenimi
Bir bir, binden bir oldum…
Bir canım vardı, bir de can’a veriyorum şimdi
Dünya ocağında pişen varlığımı…

YANDIM
Bu ki sünuhat-i kalbiyedir; beyanda sükutu, geniş bir söz.
Allah bizi uzak etsin asib-resan insanlardan ki ahiretlik dediklerimiz bir el kadar nüfus.
Vakit artık ölmeden önce iz bırakmaksa dünyaya eğer, mümaşat içinde geçsin bizim de ömrümüz.
Ama boynumun borcudur dile getirmek ki,
Gün vaktini yitirdiğinde yazacakta güç kalmazsa el ile ferde,
Binden geçilip, bir seçilmiş beden için
bir can’ı bir canana verildiği için
ve aşk dediğimiz ateşi bahur tutmak için
Bilinsin ki, ben yandım…
Ben yandım ki, aşk bizi harlasın…

04.haz / 07.haz 2010
alim vedat süner

sonucunu kayıp bildiğin birşey için, uğraşmayı baştan bırakacaksak eğer; yaşamak ne kadar mantıklı bu denklemle..? madem aldatılacağız, neden seviyoruz? madem öleceğiz, neden yaşıyoruz öyleyse?

elinde somut bir kanıt olmadan, ne kadar gerçektir inandığın hayat? gördüğünü düşünse, düşündüğünden cayabilecek kadar dürüst olsa kendine; sandığı kadar kötü mü giderdi herşey: bu kadar güzel görünürken…? sezgisel bir yaşam çizgisi, hayal ürünü bir otobanın sarhoş şöförüne görünen zigzag çizgileridir. çarptığın bariyerlerse, kalbin aşktan çeperi; ne kadar hızlıysan o kadar derin kanatırsın yaranı… n’olur yeter, kan görmeye dayanamıyorum artık…

metafor girdaplarıyla sağanak yağışlı geceler bekliyor umudumuzda; gülümsemenin yüze aşina kalması gereken yaz günlerine inat.. sebepsiz’leriz.. ama ve fakat, celladın ben değiilim, günahına boynum kıldan ince keçiyim; günah sen, cezayı kesen sen isen… ama korkuyorum, fakat istemiyorum sensizliği, hatta herşeyden evvel, önce sen kendinde beni temizle, temizle ki sende kalmış yanlarımla kendini kirtletme…
yada kendinden çek-at…
yok, yok ama bu kadar kötümser değilim ben…

ve hatta,
günahsız değilim,
suçsuz değilim,
ama varlığınla varettiğim değerlere de asla sırt çevirmeyeceğim.

anlamaya çalış,
anlam kat becerebilirsen,
anlamalısın hatta,
anla..

kaçacak hiçbir yerim yok. lütfenlere sığınarak sana cephelenmiş bir düşman olmak istemiyorum. her gece yastığımın bir köşesinden başlıyor varlığın, ve beni çepeçevre saransın sen, ne yana dönsem de sen… gerek yok bu kelime sarfiyatına: kadınımsın.

ve hatta,
bu ev,
bu mahalle,
bu şehir,
bu ülke,
bu dünya,
bu ben: seninle güzel olmaya en büyük aday…

gel beni mutlu edelim, gel seni mutlu görelim,
gel biz mutluluğu hakk’edelim…

5.may.2010

24.may.2010

mezarlar çekildi diplerine,
atalarımızın kemikleri sızlarken,
yeni ölülerin abdestleri tazelendi
toprak koktu acıları, buram buram…

gün küstürdü kendini güneşe
koyu gri bir duman gibi aceleci
şehrin moloz yığını insanları,
şehir ıslak bir telaş ile, nefes nefese

ben uyandım sabaha ter ile,
vücuduma sinerken cennet kokusu
şehrin boş caddelerini temizledi yağmur
benim dilimde aşk, hece hece

24.haz.2010

Bunca zaman farkına varamadığım bir yerin varmış… Ben hep daha fazlasın sanıyorken, sandıklarım aslında sadece varsayımlarmış… Gerçek ise kendini göstermek için zamanını çok yanlış bir vakitte; çok kötü bir şekilde seçmiş… Sen herşey olmuşsun; sen aslında herşeymişsin de, benim salaklığım tutmuş.. Farketmemiş miyim? Seni ne kadar çok sevdiğimi hiç hissetmemiş miyim? Kelimeleri süslemek istemiyorum, hayır! Af dileyecek kadar bile yüzüm yok sana karşı, biliyorum… Söyleyecek hiçbir sözüm yok; ama susamıyorum. Af dilemek yerine affetmeni bekleyecek kadar sana ait tüm varlığım. Sana söyleyecek tek bir sözüm yok, ne desen boynumu bükerek karşında bir enkaz gibi duracağım. Affetmen için yalvardığım her duanın sonuna bir amin, uyandığım her günün sensizliğine bir lanet iliştirdim. Duvarlar üzerime eğilmiş senin adını fısıldarken; ben gözlerimi kapatarak bunun bir kabus olduğunu düşünüyorum. Uyan hadi. Uyandır… Ben sensiz sabahlardan nefret ediyorum…

Bunca zaman farkına varamadığım bir aşk varmış… Senin olabilmek için hiç bu kadar sana koşmamış gibi, hiç bu kadar sana aşık olduğumu anlamamış gibiyim… Senin olabilmek için tüm organlarım titriyor yerinde, yoksunluğunun nöbetinde her yanım… Aklı yitiriyorum düşündükçe, rüyalarımdan bile sıyrılmış varlığın; sana varamıyorum. Kabuslar doluşuyor gözkapaklarıma… Kendimi evde dolanırken buluyorum başı boş… Ev karanlık, odalar karanlık, kaleme ihtiyaç duyulmamış bir idam bu, dar ağacı sallanıyor gözümün önünde, sen diye ona koşuyorum… Gözlerimin kenarına hücum etmiş acıyla kendime geliyorum… Yastık karanlık, yatak karanlık… Yastığına bulaşmış makyaj izlerin karanlık… Bu eve bir ışık gerek, sen yokken herşey çok karanlık…

Bunca zaman farkına varamadığım bir tesellin varmış… Kaç gündür hiçbir şeyin tadı yok, tuzu yok… Satır aralarına sıkışmış manalarda gizleniyorsun, dilime dolanıyorsun her şarkıda, hüzne boğuyorsun yokluğunu… Kendime lanetler yağdırıyorum, kınamalar gönderiyorum en resmi notalarla… Ben her savaşı kaybetmeye hazırım sevgili. Tüm milislerimi dağıttım, tüm varlığımı sana teslim etmek için açtım beyaz bayrağımı, sana yol alıyorum. Esir et beni hadi, zindanlarında çürüt istersen. Silahsızım, mahçup, aciz, muhtaç… Vereceğin her yargıya savunmasızım, kabulüm. Ama n’olur göster bana gerçek yüzünü, bunca zamandır tanıdığım büyüklüğüne muhtacım… Dönme sırtını, düşecek yoksa bu beden gölgen üstüne… Benim çocuk huzurum, senin gölgende…

Gitme, Senin kalmaya hazırım,
Gitme, Senin olmak için varım,
Gitme, Sensiz anlamsızım…

A.V.
30.05.2010-01.06.2010