Alim Vedat Süner | dreamOn » azrail

b'eklemek

Alim Vedat Süner — Mon, 27 Jul 2009 15:20:00 +0000

evet biliyorum, istese de gelemezdi
tabi ki biliyorum, gelmek de istedi..
ama ben vazgeçmedim beklemekten
beklenilense bir türlü gelmedi..!
beklenilen birşeydi, gelmeyecekti işte
ya gelirse diye bekletmek istemedim!
usanmadım diyorum sana!
beklerim, bekledim, bekleyeceğim işte
ama lütfen azrailim,
sen de çok gecikme
yoksa,
bu gece de yalnızlığımla sevişeceğim…

27.07.2009 / 18:08

bekler misin?

Alim Vedat Süner — Sun, 19 Jul 2009 22:39:46 +0000

ben şehrin sokaklarında dolaşan bir yağmur bulutuydum,
ben bir ayrılığın şarkısı kısa frekans radyolarda,
bir menekşe kokusu komşu saksılarda…
her sabah sancıyan bir şarkıyı dilime dolayıp çıkardım yola
beni bu hoyrat hayatın köşe başında karşılayan acılardı
sen şimdi herşeyimi bir kenara bırakmam için
beni bekler misin ?

ben giderken götürdüm hep kara kaplı kitaplarımı
kırmızı kalemlerle not düşülmüş bir hatıralıktı yaşam
ve okuya dokuya içime işlemişti zorba insanların çamurları
şimdi tüm bunları bir martının kanadına yükleyip
deniz aşırı sonsuzluğa göndermem için
beni bekler misin ?

kapattım gözlerimi ıslak dudaklarının emanetine
kapattım eskiye dair ne varsa gönlümde
bir bir kapattım perdeleri rüzgarın esintisine
sen şimdi her geceyi benimle,
azrail gelinceye
beni bekler misin?

15.07.2009-20.07.2009

yol

Alim Vedat Süner — Mon, 29 Jun 2009 17:46:30 +0000

O yol hiç bitmesin istemiştim. Adımlarıma ayak uyduruşunu izledim; geçerken hayatımdan, ömrümün son masum hayaleti… Adımlarını izledim. Siyahın vücuduna hapsoluşunu ve siyahın üstünden kayboluşunu izledim. Azrailim oldu: kapkaraydı giydikleri… Karanlığa yürüyordum; kendimi izledim: ömrümün son çocukluğuydu teni… Öptüm, kokladım, son şarkımı söyledim… Bu kulaklarına kendimi son hapsedişim…

O yol hiç bitmesin istemiştim. Saatler alsaydı keşke, varmak istediğimiz o ayrılık; o durak; o yalnızlık… Günler geceler sürseydi, daha mı az üzülecektik ki ?
Bilemedim…

O yol hiç bitmesin istemiştim. O kaldırımdan tekrar yürüyebilmek için hiç bir mecalim kalmadı artık. Onu son kokladığım yere sinmiştir şimdi kokusu; ona son sarıldığım kaldırıma yapışmıştır saçları, ojesi, ruju ve kanı… O yolu tekrar yürüyebilecek kadar gaddar olabileceğimi sanmıyorum artık… Ben masum bir katilim, faili meçhul hiçbir cinayette bulunmaz parmak izim… O kirletilmemişliğini, o beyazlığını, o duru saflığını orada herkesin içinde öptüğümde; ben ruhumu teslim etmiştim.
Ardımda bıraktığımsa: kadınım…
Ölen ben, öldüren de gene bendim…

O yol hiç bitmesin istemiştim. Onunla müttefik başladığım savaşın hiç bitmemesini ister gibi… Ama bir öğle vakti, bir gecenin ertesi, bir derdin tasasıyla büyüdü, kabus oldu, katran oldu, zifiri oldu…
Hangi şekliyle daha az üzülecektik ?
Bilemedim…
Birlikte varmak için çıktığımız bu yolun sonuna sevinemedim…

28.06.2009

azrail

Alim Vedat Süner — Mon, 08 Jun 2009 18:20:22 +0000

kapadım gözlerimi mechule, süratle işliyor içime, bu safkan yetiştirilmiş bir acı... alan alır payına düşeni alınmasın o ağzı dolu yabancı bu notasından geçmiş unutulmuş bir şarkı... bakar durur derine bir çift göz durur karşımda o gözündeki yaşları siler tadı/tuzu benim dilimin ucunda... ben kapattım gözlerimi gelir bulur beni, kıblem karanlığa durur bu duru bir huzur... hangi ders zilini çaldım ben hangi sınavdan kaldım, kazandığımı sandığım da kazanana mı hep aldandım... koy sen şimdi elini koy o kara yazgıya herşey sana kalır sanma tadına bakmasanda, ölümlü bu dünya! ben kapattım gözlerimi gelir alır, kaçırır beni, şimdi seviştiğim sevgili ruhumun azraili..

öl'dür

Alim Vedat Süner — Mon, 18 May 2009 08:47:27 +0000

Gece bittiyse gündüz gelir ardısıra, nasıl ki dolanırsa dünya çevresinde ay, ben dolandım güneşimin çevresinde; günde bilmem kaç kere; düşlerde… Gelmedi vakit… Gelmeyecek…
Bir eski masaldı, unutuldu; kaybolmuş bir hazineydi ilk insanlardan kalan, kayboldu; bir yüreğin atış sebebiydi, toprağa gömüldü… Bir piç gibi ardında kalan herşeye lanetini bürüdü aşk…

Astarı yüzünden pahalı bir ölüm sebebiydi bu… Ölürken öldürmek için sebepler edindim farketmeden… Dilimden dökülmedi hiç, bir tükrük gibi yalanlar.. Yuttum hep dudaklarından bu zehri, zevkmişcesine… Ben yiterken seni de yok etmek için besledim içimdeki militanı… Hiç kimsenin yaptığı yanına kar kalamazdı… Kin büyüttüm sevgi koynunda… Aşk ile nefret arasındaki kankardeşliğiyle sarıldım sana… Aşığım dedikçe, aşkımın bir hiç sevişlerine kurban gidişini izledim oturduğum yerden… Acıdı yüreğim, acıtmadığım halde bu kadar çok… Affetmek hatasına düştüm defalarca… Affetmeyeceksin! Kimseyi ve hiçbir zaman… Aklın varlığına inanacaksın, akılsızsa bir insan; keseceksin boynundan tek bir bıçak darbesiyle hayat damarını… Hayatında yeri kalmayacak… Bir çöpü yerden alıp beslemeyeceksin evinde, koynunda, cebinde… Ne alınır ne satılır… Vermeyeceksin hiçbir çere-çöpe değeri ki, değerin bilinsin…
Döksem içimi kör bir kuyuya, dolar da taşmasından korkarım… Kussam içimdeki nefreti, dünyanın ibret almayacağını bilmekten utanırım… Dişlerim arasında sıkıştırdım öfkemi… Dilimin ucunda ölümün soğuk bedeni… Dokunsam taş kesecek yüreğin namertliğinden ben utanıyorum; namertlerse kendi zevk-i eğleşinde…
Acıtmadım, acıdım… Kanatacağım artık tüm acıya sebep yaraları.. Kapatacağım göz yaşlarımdaki tuz ile yaralarımı… Öldüm desem yok ağlayanım.. Anladım kimseye sırtımı dayamayacağım, kimsenin omzu olmayacağım..! Doldu beynimin kör kanalları, kapandı tüm açık damarlarım: felçli bir ruhun zindanı içinde varlığım… Dayanamıyorum bu hayata… Kaçıp kurtulmak için binbir çaba içindeyim…
Kır dök yarala…
Kes biç parçala…
Her bir kan damlasını dudaklarım arasından şevk ve neşeyle yalayabilirim… Dişlerim arasında parçalayabilirim o haz makinasını… Ucuza gideceğine, amacıma alet etmek için kullanabilirim bu bencillikle… Kin ve nefret doluyum sevgim içinde… Tutmayın beni, ölüm kokuyor ellerim… Tutmayın duvarlarıma yeni bir renk seçeceğim… O cansız ruha adayacağım cansız bedeni… Belki bir anlam ifade edecek gidişiyle… Ah nerelerde kaybettim ben kendimi… Nerde verdim ruhumu… Kurtarmam gerek kendimi..
Susmam…
Ve başlamam yeni katil ruhumla yeniden karışmaya topluma….
İyi ol..
İyilik yap..
Nereye kadar !
Öldürmem gerek seni ! Önce kendi içimde!

bir kaç ay evvel, bostancı-taksim dolmuşu..

devam ettim..

Alim Vedat Süner — Fri, 24 Apr 2009 09:57:25 +0000

“Bir minik şükrandı aklından dökülen. Gözlerinden inerken inciler, kozaları halen bedenindeydi yılların ördüğü.. Evrimleşti çeyrek ömür. Kanatlar açılırken rüzgarı hissetmek, sayesinde hafiflemek.. Bir nefes ve bir nefes daha içe çekilen, kana kana. Yabancı olunan ne varsa onun suçu değildi. Kanaat ettiği yaşamı bir zamanlar devşirilmişti. Son demde, oluşumların karmaşasında hissetmek; saçlarındaki karaltının yüzünü gölgeleyişini.. His yordamıyla bulunan bir yürek geldi ellerine.. Işığa doğru tutulunca ardı görünen.. Ve takılınca ayağı yere düşüp toza bulanan..”

Bir küçük minnetti aklındaki firari sızıntı. Yüreğinde koparken fırtınalar, hayatın tarumar eden yüzüyle göz göze gelmişti, kendini kaybettiği sokak aralarında… Geçen yılların rutubetli kokusu sinmişti üstüne… Ne yana kaçsa, kaçışını kovalayan yalnızlıklarla savaşıyordu… Kendine her yabancı kalışında; her hatırlattığında kendine acıyı, bir parçasını daha sardı ceset torbasına, sakladı yatak altlarında… Saçlarının gölgesini, gözlerinin buğusunu, dilinin ucundaki ıslaklığı kaybetti, kendi kaybolmuş dünyasında… Düş yordamıyla bulunan bir hayat değil bu, savaşta düşe kalka kazanılan bir zafere layık anca… Hazların cazip hislerle kanat çırpışına beğeniyle bakarak; kapılarak rüzgarına yaşanacak bir vakit değil bu… Işıklar kapanıpta güneş göğe yükselirken, yatağın diğer ucunda yalnızlık hakim sürecekse; en aciz zamanı güçlü göstermek için günde milyon kere maske değiştirilecekse, yaşanacak bir hayat değil bu… Geldik bir haz ile dünyaya… Gitmeden önce, takılıpta Azrail’in orağına düşmeden evvel yere; bulanmadan toza toprağa, ölüme varmadan daha: bir hatıra bırakmalı hayata…
Şimdi kapat gözlerini,
Açık kalsın ışıklar bu gece…
Sabah uyandığında kim kalacak acaba yanında…
Düşün, taşın, dolanma kendi kurduğun darağacına…