biri uykumu çaldı kabuslar içinde
biri gülüşümden kopardı gitti
biri için saçlarımı döktüm yelesine gecenin
biri çaldı beni benden habersiz…

seni kaç kişi sevdi?
seni kaç kişi bildi?
seni kaç kişi öptü?
seni kaç kişi ben sandı?

[04.02.2010 / 01:38]

22.08.2009 / 02:25

ben:

sen:
bir kelimeyi takip etti dudakları, bir kelimeden hep kaçındı. yaklaştıkça uzaklaşan, uzaklaştıkça içinde hissettiği o sıcak duyguydu yenildiği; göğsüne bastırmak istediyse de varlığının serkeşliğine yenik düştü adamın; upuzun saçlarını gökyüzünde tarayan kadın…

o:
geçer yıllar, başlar göçler ve göçebe düşlerin yerine yurduna sağnak yağışları… mevsimler gelir, mevsimler -ve hatta neler neler- geçer gider bu sokaklardan; herşeye rağmen terketmemeli insan bu şehri; vazgeçilmez istanbul’dan… ıslak sokaklarında yürünecek bir yüreğin varlığını bilmek kadar güzeldir, varlığından gurur duymak… binilmemiş trenler, gezilmemiş koylar ve oturulmamış banklar kalmayıncaya kadar, güzeldir bu şehir! sonra mı ? yaşanmışlığı güzelleştirir, kaybetmedikçe insan satırlardaki ismi… hatıralar, hatırlatıcılar: hatırlanan hala bir küçük sevdaysa mana kazanır, değerlenir yürekte… hep öyle kalınması dilenir, kötülüğe bulaşmadan: aylarca hatta yüzbin senelerce… tüm şehrin duvarlarına ve kemerlerine adını karalasada aşıkların, bir gün bitecektir elbet… bilir bunu şehir, geçmişinden tecrübe edinerek.. hiç başlamadan bitmişse ve yaşanacaksa bir ömür katıksızlığıyla: ölümsüzlüğünü kazır kaldırımlarına ve hatta gecelerine bu şehir…

son:
kelimeler bilenir, bıçak kemiğe kadar dayanır.
sözler söylenirse yürek binbir parçaya dağılır.
vakit yetse, sevişmeler günler geceler alır.
gönül sebebi meşk ise geriye acı kalır.

amma ve lakin aksi haline sığındıksa:
ölümsüzlük bizle yaşayacaktır,
ulaşamadık diye içimiz sızlamayacaktır,
biliriz ki aşk bizim içimizde hep varolacaktır,
varlığımız bu şehre baki kalacaktır.

ben bir düzenbazım
ben bu düzenin kuklası
her rüzgar esintisine yenik
iplerim tavana asık

ben bir kumarbazım
ben bir maça ası
ya en büyük şansım
yada ikiden düşük yalnızlık

ben bir yalan,
ben bir düzenbaz
ben bir kumarbazım
sen en çok hangisini tanıdın?

(02.03.2009 – 06:06/06:20)

Hani doya doya tüketeceğimiz; tükenmek ne kelime, dolu dizgin var olabileceğimiz; varlığımıza ahenk katabilecek bir yüreğin imgesi olabilecek miyiz? Gözlerime renk, gözlerime ışık, gözlerime senin aksini düşüren her dakikaya binbir şükrü adıyacağım. Ne varsa senle yaşanılabilecek hayatta – mutluluk ve aşk adına – kendimi adıyacağım bu uğurda; yeterki “sen” ol gel, “ben”i bul gel…

Ansızın, kimseyi haberdar etmeden; çık gel… Ben kendimi bıraktım toprağına; var olduğum özün kucağına… Hiçbir bavulda, hiçbir hatırayı taşımadan; taşınmadan artık beriden öteye; bıraktım kendimi bu dingin sulara… Kalk gel yanıma… O rüyaların gerçek olmadığına ancak ölürsem inanırım; sana inandığım kadar inandım onlara; bize inandım bir başıma… Ne olur; beni akran etme toprağa…

Yok senden başka, nev’i şahsıma münasırlığımı anlayan; elime, dilime, sözüme, yüzüme: özüme senin kadar dokunan… Dokun bana, uyuduğum uykuların en derinindeyken; çek çıkar beni yanına… Uzağımda: haramdır sensizlik bana…
Ne olur gel… Ne olur tut ellerimi; dokun tenime…
Sensizliğinde ben toprakla akran; ölümeyse gebeyim…
Ne olur gel, seninim!

30.04.2008 – 10:47 / S3