sis: "duman"

rica

beni bir bankın soğuk ahşap yalnızlığına gömdün
sönmemiş sigaramın gökyüzüne karışan dumanı oldum

seni alıp götüren taksinin sarı siyah gölgesinde kendimi unutup,
giderken ardında bıraktığın toz bulutu oldum

tenime işlemiş deniz kokusunda okyanus oldum
sen yalnızlığınla bir uzun kumsal..

ve ne olur!
kokunu savursun da bana rüzgar,
ben bir dalga olup kıyına vurayım..

devamı

git..

devamı

zengin durdu bu üstümde..
terkedilmiş anılar…
ne yana baksam,
“keşke bakmasam” lı anlar..

bir sigaranın külüyüm sanki..
vur gelsin bana da sıra..
son çekişti zaten,
ciğerleri katran dolmuşluğa..

giyindiğim sendin,
dar mı gelmişim ki hayata ?
duman mı olmuşum yoksa?
kim bilir..
belki de dar’mı’duman ‘ımdır?

devamı