darp mağduru yüzün yarısı,
yumruğunu sıktıkça damlar
avuçiçinden hayat yazgısı
yazıldıkça silinmiş bir satır arası
arasına sıkışıp kalmış kalp yarası
tutar koparır kabuklarını kaşıdıkça
kaşındıkça daha çok gömüldüğü
lapa et dolu, can girdabında
bir hayat telaşıdır peşinde koşturan
ben yaralarında merhem kuruluğu gibi
nefsimin içinde saklı son çığlığı

sarp yolların aşkıdır bahtı
döne dolana çıkar gider varlığı
hayatımın çatlaklarından sızdığı
bir nükleer sızıntıdır tadı
dilimden genzime sürüklenir usulca
kokusu ciğerlerimde ölüm bahçesi
ben kokladıkça mest olmuş cellat
o idam sehpasındaki son dilenci
hadi iste şimdi benden
ne varsa, ne yoksa elimde kalan
son parçamı emanet ettim tanrıya
şimdi git, sonra unutursun nasılsa..

Bedenine mezar ara gece vakti kaldırımlarda; ve her yattığın yatakta büyüsün, içindeki ölü ceninlerin mezarları, ben çıkardım bıraktığım o parçayı; sen yenileri için randevu toplarsın…

Topraktan af dile, Tanrı’na yalvar, annen için üzülmediğinse çok açık; gün gelecek el sürülecek yanın da kalmayacak, bu gidişle çok ucuza satılacaksın… Aferin…

Genişlet içini, çevreni, enini: yalnızlık sana göre değil elbette… Satışa çıkardığın her gülüşünü alkollü bir geceye adamışsın: biliyor musun aslında çok şanslısın? Bu am’açlıkla çok sofraya meze olup hiç aç kalmayacaksın…

Kin yok, nefret yok, ölüm yok, kalım yok…
Sen bir şarkısın dilimde, sözleri kendi dilimden olmayan küfürlerle…
Bense gözünde neşe, dudaklarında gülüşü boyalı pandomim ustası… Sana son küfrümü edeple süsledim; “siktir” yamyamlarına hediye, layık olmasanda benden bir kuru “git” fahişeliğine…