darp mağduru yüzün yarısı,
yumruğunu sıktıkça damlar
avuçiçinden hayat yazgısı
yazıldıkça silinmiş bir satır arası
arasına sıkışıp kalmış kalp yarası
tutar koparır kabuklarını kaşıdıkça
kaşındıkça daha çok gömüldüğü
lapa et dolu, can girdabında
bir hayat telaşıdır peşinde koşturan
ben yaralarında merhem kuruluğu gibi
nefsimin içinde saklı son çığlığı

sarp yolların aşkıdır bahtı
döne dolana çıkar gider varlığı
hayatımın çatlaklarından sızdığı
bir nükleer sızıntıdır tadı
dilimden genzime sürüklenir usulca
kokusu ciğerlerimde ölüm bahçesi
ben kokladıkça mest olmuş cellat
o idam sehpasındaki son dilenci
hadi iste şimdi benden
ne varsa, ne yoksa elimde kalan
son parçamı emanet ettim tanrıya
şimdi git, sonra unutursun nasılsa..

İnsan en çok geride bıraktıklarına üzülüyor. Ölümü ve ölmeyi hep o sevilen insanlar zorlaştırıyor. Yoksa ölüm: bu hissiz tecavüzden en kolay kaçış yolu olacaktı ebedi bir çözümle… Peki ya yaşamak? Acı verecekti her yeniden ve tekrar baştan başlayan bu kâbus geceleriyle… Her uzandığında onun için yatağa; aldattığı hayallerin vicdan azabı kavuracaktı tenini… Oysa o, tenine sadece bir tek kişinin, bir tek yüreğin dokunmasını, okşamasını istiyordu! Ne kadar uzak hayallerdi bunlar… Neden hayat güçlükleri önüne sermekte bu kadar bonkör davranıyordu ki..?

Su aktı. Damlalar süzüldü gözlerinden dudaklarına… Su saçlarından sırtına, kalçalarına ve bacaklarına aktı… Damlalar süzüldü kasıklarından… Su ak’dı, su berrak. Ne kadar yıkansa da gitmeyecekti tenindeki bu yabancı koku… Kendinden kaçmak için çok geç kalmıştı… Hiç sevmediği, hiç sevemediği bir adamın gölgesinde; açtıkları yaraları kapatmakla geçirmişti bunca zamanını… Ne kadar yabancı ve yabaniydi adam; onun korumak istediği herbir imgeye… Su aktı… Damlalar asılı kaldı kadının çıplak bedenindeki kuytu girintilerde…

Sabaha yaklaştıkça üzerine daha birçok gelir olmuştu duvarlar… Sigaranın dumanı yetersiz, kahvenin tadıysa yitik kalmıştı artık… Hatıralar, kendilerini insanlara en acı yönleriyle tanıttıklarında unutulmaz oluyordu… Hiç yaşanmamış saymak, unutmak ne kadar mümkündü? Telefonu eline alıp aramak istedi hayaletini… Kendinden kaçıp, bir başka bedende yeniden yaşama şansı olsa, hiç düşünmeden kabul edebilecek kadar çaresiz ve köşeye sıkışmış hissediyordu… Kaçmak istiyordu… Kaçmak ve kurtulmak… Önce kendine ihanet etmeye mahkûm bedeninden, sonra tüm bu şehirden ve insanlardan uzaklaşmak… İnsan kendini kandırarak ne kadar yaşayabilirdi? Yaşıyordu işte bu acıyı; acıtıyordu sevmeye kıyamadığı kendi hayaletini…

Uyumayı denedi. Üzerine yapışıp kalmış gibiydi akşamdan sabaha acısına sebep yaşanmışlığın etkisi… Tekrar kendini banyoda buldu… Musluğu açtı, suyun altına girdi. Su aktı. Damlalar saçlarından süzülerek askılı bluzunun içine işledi. Su aktı. Damlalar sütyeninden tenine işgal etti. Su soğuk soğuk aktı. Damlalar kadının sıcak vücudunu hunharca ele geçirdi… Kadın suyu kapattıp üzerindekileri çıkardı, küvetin bir köşesine attı… Su aktı… Ama sadece ruhuna değmedi… Son kez çıplak teninde, ıslak hiçbir köşe kalmadığına inandığında suyu kapattı… Küvetten çıktığında artık inanmıştı vücudunun temizlendiğine… Soğuk su ile, başından başlayarak tüm bedenini saran bu işgence yöntemi, artık düşünceleri geçici bir süre defetmişti başından… Bornozuna sarıldı, hayaletine sarılır gibi, sımsıkı… Şuanda başka bir yerde olmak için neleri feda etmezdi, nelerden geçmezdi… Ama geçemedi… Çekmeceden bulduğu ilk pijamayı üstüne giyerek yatağına; her gece yalnız, yapayalnız uyuduğu mezara uzandı…

Güneş tepesine hesap sorar gibi dikilmiş; yazın son sıcağıyla tenini kavurmuştu; tül perdeden sızdığı kadarıyla… Mezarından kalkmak, ayaklanmak için hiçbir sebebi yoktu… Telefonunda ne yeni bir mesaj ne de aranmışlığın izleri… Hiçbir hayat belirtisi yoktu o’ndan… Telefonu tekrar yastığının altına koydu… Yattığı yerde döndü, gözlerini kapatmasıyla göz pınarlarının kendini salıvermesi bir oldu… Utanıyordu; aldığı nefesten, ısıtan güneşten, hayaletinden: kendinden… Artık sadece yalnızlığına ait olduğunu güneş battıktan sonra anladı…