Alim Vedat Süner | dreamOn » yalan

yalandan yalnızlık

Alim Vedat Süner — Mon, 09 Jan 2012 16:36:09 +0000

gece çökünce, gün döner arkasını ertesine,
şehrin ağır ağır yalnızlığı çekilince hanelerine,
yalnızlığına sarılmayı
marifet saydığında, işte böyle gecelerde,
dolanırsın yalnızlığına;
farkına bile varmadan,
seni çekip çeviren sarmaşığa…

oysa, yalnız olamaz ki insan,
hiçbir insan kendine bu cezayı kesemez ki,
hiçbir canlı kendini yalnızlığına hap’sedemez çünkü,
hiç,
    hiçbir,
        hiçbirşey,
        bizim kadar yalnız kalmayı beceremez şu hayatta…

yüzümdeki gülümsemelere aldırış etmiyor gökyüzü,
rüzgar yer yer tuzunu kurutsa da,
gözlerimin çehremden süzülüp gidişine
aldırmıyor atmosfer…
şimdi hava kararıyor,
hiç bu kadar soğuk olduğunu hissetmemiştim havanın,
hiç,
bu kadar sarılmamıştım yansızlığına,
hiç,
bu kadar bir yanım eksik kalmamıştı…

dedim ya,
hava kararıyor..
ve ben başka bir yalanla avutuyorum,
yalandan yalnızlığımı..

[09.01.2012 / 18.32]

esbabperest

Alim Vedat Süner — Mon, 12 Apr 2010 12:02:34 +0000

unuttun hergün gördüğün toprağı,
vakit toplar en güzel meyvaları,
yaklaştıkça ölümün tik-takları
avucunda kalacak geçmişin takvim yaprakları

sebebi ben idim hayatın,
ölümü de benden bilinir ki şayet:
ihsanı aldım gönlünden giderken,
sana tahkir darbesini bırakır kalanlarım..

aç gözlerini hayatın kalbine doğru,
dilindeki kum, gördüğün serabın suyu
vaktin son çeyreğinde ömrünün kalanı
unutma hergün gördüğün toprağı

sebebi ben idim aşkın,
sonu da benden bilinir ki şayet:
vefayı aldım gönlünden giderken,
sana bedbaht darbesini bırakır yalanların..

[12.04.2010 - 14:59]

mukayese

Alim Vedat Süner — Thu, 04 Feb 2010 07:04:04 +0000

kimi geldi habersizce rüyalarıma
kimi ses etmeden gitti karanlığına
kimi bi’haberdi herşeyden masumca
kimi çok çabuk yenildi savaşa

biri uykumu çaldı kabuslar içinde
biri gülüşümden kopardı gitti
biri için saçlarımı döktüm yelesine gecenin
biri çaldı beni benden habersiz…

seni kaç kişi sevdi?
seni kaç kişi bildi?
seni kaç kişi öptü?
seni kaç kişi ben sandı?

[04.02.2010 / 01:38]

ihtiva

psy — Fri, 12 Jun 2009 16:44:36 +0000

senden ve benden geriye kalan

sen benden çıktıktan sonra geriye kalan boş gözler

ve ben senden çıktıktan sonra ortada kalan bir viran…

son şaheserim, ilk ümidim, inancım, renklerim, sevgim, sevgilim

ben senden gittim gideli sen neleri erittin

kimlere meze ettin ruhunu koca şişeler arasında

ki sen

bir şişe kadar bile büyük değildin dünyamda…

masum, mazlum, kırılgan

günahlarımdan savunulması gereken peri

ve koca dünyanın

en küçük hazinesi…

senden ve benden geriye kalan

sen benden çıktıktan sonra geriye kalan boş gözler

ve ben senden çıktıktan sonra ortada kalan bir viran…

kim hırpaladı seni bu haziran akşamında böyle üstün başın harap

içindeki çocuğun ırzına hangi it geçti? ki ben büyütmüştüm o çağını

bin bir zahmet

ve bin bir umutla…

şimdi sen, arta kalan benden

gençliğin beyoğlu’nun arka sokaklarında

görmekten utandığımız o filmin kahramanlarıyla.

sen…

sevgilim…

ne çabuk tükendin…

ve tükettin beni, içimi, benliğimi

gözlerimin irisini, akımı, karamı, renklerimi

bir caddenin karolarına gömdüğünden beri umutlarımı

şehrin günahı eteğine sıçradı…

senden ve benden geriye kalan

sen benden çıktıktan sonra geriye kalan boş gözler

ve ben senden çıktıktan sonra ortada kalan bir viran…

psy…
12.06.09

alim de nostredame

Alim Vedat Süner — Thu, 16 Apr 2009 08:40:26 +0000

konuşursa eğer insan
geçmişe koyduğunu sandığı yürek ile
aklına takılır kalır sözler
sesler ve imgeler; naçizane
varolan zamanı baltalar
bu beyne giren yeni düşünceler
kurak bir çöl olur daha yeşermeden topraklar
ve sönerse fer gözde
son yalanlardır, ‘seviyorum’lar…

(geç kalmış bir girdiyi düzenlemeyle: 31.03.2009/16.04.2009)

o cümle

Alim Vedat Süner — Tue, 03 Mar 2009 01:22:16 +0000

Kurdum kendi kendime gecelerce, günlerce üzerine düşünüp; bin bir acıyı bu yalnızlığında içine katıp düşündüm… Her seçimde hüzün nöbetleri, her tercihte yürek sancısı ve yaralar… Alıştırdım kendimi: kimsesizliğe ve yokluğa…
“Sildim” derken farkında olmadan onu yaşamak kadar zor bir şey yok… Ben, hüzünlü bir aşk filminin, ayrılık sahnesinden sonra gelen karanlığıyla birlikte bıraktım gözyaşlarımı özgürlüğe… Onlar oynamıyordu filmde; ben yaşatıyordum onları içimde… Buluştuklarında yitirdikleri her parçaya rağmen sevebilen gözlerle bakmalarında dindi kalbimin göğsümü sıkıştırma uğraşları…
Ayrılmak…
Ayrı kalmak…
Sıcağına hasret düşmek…
Uzaklar ve mesafeler…
İhtimallerin dışında yaşanmış bir mahkûmiyetle tükettim onun için kendimi… Neden diye sorsa…? Koca bir hiç cevabım… Sadece sevdim: iyi kötü, yalan yanlış, az çok, ölesiye ki öldüm işte… Sevdim kendimden çok, kendini bile beni sevdiği kadar sevmeyen birini… Sevdiğim belki de sadece bir hayal perdesi, bir film karesi geçmişten hatırladığım… Öyle olmasa tekrar yaşanabilir mi bunca korkunun gölgesinde… Mutlu bir gecede sevdiceğe söylenebilir mi o kutsal cümle; kulaklarından öperken sessizce…?

(03.03.2009 / 03:21)

tanım

Alim Vedat Süner — Mon, 02 Mar 2009 04:31:13 +0000

ben bir yalanın ortağıyım
bir şeytanın yardımcısı
hüzne davetli bir konuk
her gecem bir yudumluk

ben bir düzenbazım
ben bu düzenin kuklası
her rüzgar esintisine yenik
iplerim tavana asık

ben bir kumarbazım
ben bir maça ası
ya en büyük şansım
yada ikiden düşük yalnızlık

ben bir yalan,
ben bir düzenbaz
ben bir kumarbazım
sen en çok hangisini tanıdın?

(02.03.2009 – 06:06/06:20)

yitik hil'at-ı vücud

Alim Vedat Süner — Wed, 25 Feb 2009 02:50:33 +0000

Geceyi lanete bürüdü kaderin açgözlü oyunları… Bir sevdalı yüreğin üzerine serpilen zoraki zevk tohumlarında, acıyı ve isyanı gördü gece… Kadın kapattı gözlerini, adam dokundu, kadın irkildi, adam daha da çok istedi: altında ızdırap içinde bakan yaşlı gözlere aldırmadan, o bedeni ele geçirmeyi… Bir ince gözyaşı ve hıçkırıkla başlayan kasıntılar, adam onun üzerine yığılana kadar devam etti… Gözyaşları süzülürken yanaklarından, hissettiği bu sancı sadece bedenine zarar verecekti, çünkü öyle istiyordu… Bunun dışında hiçbir şey bilmek ve hissetmek istemiyordu… Peki, ama o bununla yetinebilir miydi? Acı kelimesini üstlenen o alın yazısı; gözlerini kapattığında, hayal perdesine vurupta canlanan silüetler; sevdiği ve yaşamak istediği hayatın kısa bir özetini o an görmek… Bunlarla yaşayabilir miydi? Ne zordu o anı yaşamak…
Ölmek kadar zordu işte…
Ama ölmek istese bile öle’bilemezdi ki…

İnsan en çok geride bıraktıklarına üzülüyor. Ölümü ve ölmeyi hep o sevilen insanlar zorlaştırıyor. Yoksa ölüm: bu hissiz tecavüzden en kolay kaçış yolu olacaktı ebedi bir çözümle… Peki ya yaşamak? Acı verecekti her yeniden ve tekrar baştan başlayan bu kâbus geceleriyle… Her uzandığında onun için yatağa; aldattığı hayallerin vicdan azabı kavuracaktı tenini… Oysa o, tenine sadece bir tek kişinin, bir tek yüreğin dokunmasını, okşamasını istiyordu! Ne kadar uzak hayallerdi bunlar… Neden hayat güçlükleri önüne sermekte bu kadar bonkör davranıyordu ki..?

Su aktı. Damlalar süzüldü gözlerinden dudaklarına… Su saçlarından sırtına, kalçalarına ve bacaklarına aktı… Damlalar süzüldü kasıklarından… Su ak’dı, su berrak. Ne kadar yıkansa da gitmeyecekti tenindeki bu yabancı koku… Kendinden kaçmak için çok geç kalmıştı… Hiç sevmediği, hiç sevemediği bir adamın gölgesinde; açtıkları yaraları kapatmakla geçirmişti bunca zamanını… Ne kadar yabancı ve yabaniydi adam; onun korumak istediği herbir imgeye… Su aktı… Damlalar asılı kaldı kadının çıplak bedenindeki kuytu girintilerde…

Sabaha yaklaştıkça üzerine daha birçok gelir olmuştu duvarlar… Sigaranın dumanı yetersiz, kahvenin tadıysa yitik kalmıştı artık… Hatıralar, kendilerini insanlara en acı yönleriyle tanıttıklarında unutulmaz oluyordu… Hiç yaşanmamış saymak, unutmak ne kadar mümkündü? Telefonu eline alıp aramak istedi hayaletini… Kendinden kaçıp, bir başka bedende yeniden yaşama şansı olsa, hiç düşünmeden kabul edebilecek kadar çaresiz ve köşeye sıkışmış hissediyordu… Kaçmak istiyordu… Kaçmak ve kurtulmak… Önce kendine ihanet etmeye mahkûm bedeninden, sonra tüm bu şehirden ve insanlardan uzaklaşmak… İnsan kendini kandırarak ne kadar yaşayabilirdi? Yaşıyordu işte bu acıyı; acıtıyordu sevmeye kıyamadığı kendi hayaletini…

Uyumayı denedi. Üzerine yapışıp kalmış gibiydi akşamdan sabaha acısına sebep yaşanmışlığın etkisi… Tekrar kendini banyoda buldu… Musluğu açtı, suyun altına girdi. Su aktı. Damlalar saçlarından süzülerek askılı bluzunun içine işledi. Su aktı. Damlalar sütyeninden tenine işgal etti. Su soğuk soğuk aktı. Damlalar kadının sıcak vücudunu hunharca ele geçirdi… Kadın suyu kapattıp üzerindekileri çıkardı, küvetin bir köşesine attı… Su aktı… Ama sadece ruhuna değmedi… Son kez çıplak teninde, ıslak hiçbir köşe kalmadığına inandığında suyu kapattı… Küvetten çıktığında artık inanmıştı vücudunun temizlendiğine… Soğuk su ile, başından başlayarak tüm bedenini saran bu işgence yöntemi, artık düşünceleri geçici bir süre defetmişti başından… Bornozuna sarıldı, hayaletine sarılır gibi, sımsıkı… Şuanda başka bir yerde olmak için neleri feda etmezdi, nelerden geçmezdi… Ama geçemedi… Çekmeceden bulduğu ilk pijamayı üstüne giyerek yatağına; her gece yalnız, yapayalnız uyuduğu mezara uzandı…

Güneş tepesine hesap sorar gibi dikilmiş; yazın son sıcağıyla tenini kavurmuştu; tül perdeden sızdığı kadarıyla… Mezarından kalkmak, ayaklanmak için hiçbir sebebi yoktu… Telefonunda ne yeni bir mesaj ne de aranmışlığın izleri… Hiçbir hayat belirtisi yoktu o’ndan… Telefonu tekrar yastığının altına koydu… Yattığı yerde döndü, gözlerini kapatmasıyla göz pınarlarının kendini salıvermesi bir oldu… Utanıyordu; aldığı nefesten, ısıtan güneşten, hayaletinden: kendinden… Artık sadece yalnızlığına ait olduğunu güneş battıktan sonra anladı…